Şeyler

2012′ye de itinayla girdik aha…

Ne oldu peki? Ne değişti?

Başlar göğe mi değdi?

Hayat daha mı acır oldu halimize?

Acılar daha mı çekilebilir halde şuan?

Susmanın konuşmaya bedel olduğu bir dünyada yaşıyoruz.
Kelimeleri yutmak, daha az acıyla yutkunmamıza sebep aslında…

Bak Hasan Hüseyin Korkmazgil ne diyor ve nasıl söylüyor Ahmet abimiz;

“Öyle bir yerdeyim ki
Ne karanfil ne kurbağa
Öyle bir yerdeyim ki
Bir yanım mavi yosun
Dalgalanır sularda

Dostum dostum güzel dostum
Bu ne beter çizgidir bu
Bu ne çıldırtan denge
Yaprak döker bir yanımız
Bir yanımız bahar bahçe

Öyle bir yerdeyim ki
Bir yanım çığlık çığlığa
Öyle bir yerdeyim ki
Anam gider Allah, Allah kızım düşmüş sokağa
Anam gider Allah,Allah dölüm düşmüş sokağa.

Dostum, dostum güzel dostum
Bu ne beter çizgidir bu
Bu ne çıldırtan denge
Yaprak döker bir yanımız
Bir yanımız bahar bahçe”

Ve ardından nefes dahi almadan, tutarak şişmiş ciğerlerdeki nefesi, hafif akıtarak gözlerdeki tutulamayan yaşları…

Ali Çınar yazıyor yine Ahmet abimiz söylüyor:

“Sarı sıcak yazılar uzak
Dost uzanan eller uzak
Karanlıklar kurmuş tuzak
Benim sonum dünden belli.

Haramiler sarmış yolumu
Güvercinler muhbir uçar
Telden tele fermanım gider
Benim sonum dünden belli.

Gözlerim dolar kan sanırım
Betonlar boğar nefessiz kalırım
Şahidim yoktur, perdeler örtük
İnanamazsın, ağlarsın…

Geceler mi sen, ben mi yorgunum
Mermiler mi sen, ben mi yangınım
Düşlerim tutsak, yüreğim sürgün
İçimde bir çocuk tedirgin.

Suskunum, vurgunum, tedirginim ben
Haylanmaz, uslanmaz, tedirgin…

Dağlarda kar yollar uzak
Yar belinden kollar uzak
Hasımlarım kurmuş tuzak
Benim sonum dünden belli.

Müfrezeler sarmış yolumu
Menekşeler solgun açar oy
Dilden dile fermanım gider
Benim sonum dünden belli.

Gözlerim dolar kan sanırım
Betonlar boğar nefessiz ağlarım
Şahidim yoktur, perdeler örtük
İnanamazsın, ağlarsın…”

Yemişim 90′ları da 2binleri de…!!!