Ah Muhsin Ünlü

Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum
Şehre inerim bir sinema yağmura çalar
Otomobil icad olunur, Zarifoğlu ölür
Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.

-Senegalliler dahil değil

Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
O vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin
Hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin

-Yoksa seni rahatsız mı ettim?

Sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
Ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek
Elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
Elbette gayet rasyoneldir attan atlamak

-Freud diye bir şey yoktur.

Sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
Belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma
Bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
Yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.

-Haydi iç de çay koyayım.

/Ah Muhsin Ünlü (Onur Ünlü) /

Click here to view the embedded video.

Bir tüfek istiyorum
Sattım anamın yüzüğünü
Bir tüfek uğruna
Rehin verdim cüzdanımı

Bize öğretilen dil
Okuduğumuz kitaplar
Ezberlediğimiz şiirler
Beş para etmiyor
Bir tüfek karşısında

Ey devrimciler
Kudüs’te, Halil’de
Bisan’da, Ağvar’da, Beyt-ül Lahim’de
Ey özgürlük savaşçıları nerede iseniz
İleri..Daha ileri……
Barış bir tiyatro oyunu
Adalet bir gösteri yalnızca

Şimdi benim de bir tüfeğim var
Beni de Filistin’e götürün sizinle birlikte
Meryem’in yüzü gibi mahzun bakışlı tepelere
Peygamberin taşına yeşil kubbelere

Tam yirmi yıldır
Bir vatan
Ve bir kimlik arıyorum
Oradaki evimi
Ve dikenli tellerle kuşatılmış yurdumu
Çocukluğumu arıyorum
Mahalle arkadaşlarımı
Resimlerimi kitaplarımı
Her sıcak köşeyi
Her tatlı anıyı

Şimdi benim de bir tüfeğim var
Beni de Filistin’e götürün sizinle birlikte
Ey erkekler!
Yalnızca erkek gibi yaşamak
Ya da erkekçe ölmek istiyorum
Toprağıma zeytin ağaçları dikmek istiyorum
Mis kokulu çiçekler ve portakal ağacı da
Nedir bunun derdi diyen olursa
“Artık derdim tüfeğimin olması yalnızca”

Şimdi benim de bir tüfeğim var
Artık devrimcilerin yanındayım
Dikenler ve tozlar döşeğimdir
Ölümse giysimdir benim

Yazgımız buymuş demiyorum
Aşağılanmak yazgı olmayacak artık

Ben devrimcilerle birlikteyim
Ben de devrimcilerdenim
Taşıdığım günden beri tüfeğimi
Gözlerimde belirir oldu Filistin

Tek yol var Filistin’e gider
O da tüfeklerin namlusundan geçer

/Şiir: Nizar Kabbani/

/Çeviri: Kenan HANOK/

Hadi ardından Vive La Palestina diyelim… Bizden olsun…

Click here to view the embedded video.

Bu eseri dillendiren grup hakkında;
Kofia isimli bu grup, 80′li yıllarda israil karşıtı Arapça şarkılar yapan Filistin destekçisi İsviçreli müzik grubudur…

Pusulası yok ki aşkın, arayıp da bulayım
Sen Mekke’de ırmak ol, sularında boğulayım
Farz et ki bir belayım, Farz et ki Kerbela’yım
********
Belalı gönlümün belasını arıyorum
Asrın Fatıma tül Zehra’sını arıyorum
*******
El değmemiş gözlerin elasını arıyorum
Asrın Fatıma tül Zehra’sını arıyorum
********
Kerkük’te düğün dernek, Yemen ili yâr ister
Şu benim garip gönlüm yemenili yâr ister
Sütü; Halime’li, sırrı; Amine’li yâr ister
********
Mekkeli kadınların sevdasını arıyorum
Asrın Fatıma tül Zehra’sını arıyorum
********
El değmesin ellerine, ellerimi beklesin
Ellerinin içinde benim ruhum erisin
Gözüm gözüne değdiğinde cihan titresin
Kalbimin zincirini, şeydasını arıyorum
Asrın Fatıma tül Zehra’sını arıyorum
********
Erenlere danıştım, “büyü” dediler bana
Getir anka kuşunun tüyü dediler bana
Yazgın bir yemenlinin soyu dediler bana
********
Doğacak güneşimin anasını arıyorum
Asrın Fatıma tül Zehra’sını arıyorum…

/Eylül-2010/Serdar Akkoç/

Not: Şiir, üstteki eserin manası değildir…

Hüzün, Veda ve Yolcular...

İnsan yalnız başına kaldığında hüzünlenir. Ya da varolan hüznü artar. Sanırım yalnızlık ile hüzün arasında fıtratımızdan kaynaklanan bir bağ var. Hüzün bizi uzaklara yolluyor. Bir nevi yitiklik duygusu veriyor insana. Kayıp olan bir şeye özlem duyuyoruz hüzünlenince. Sanki bir vakitler bizimle bir bütünü oluşturan o şey bizden kopup gitmiş gibi. Ya da biz ayrı düşmüşüz kendimizi ait hissettiğimiz bir şeyden. Uzaklaşmışız sanki.
Bu kadar da değil. Hüzün arttığında duyarlılığımız da artar. Baktığımızı daha derinden kavramaya başlarız. İnsiyaki olarak. Hüzünlü bir insanın kötülük ve şiddete yönelme eğilimi de azalır kendiliğinden. Hatta eskiden kendine daha çok yakıştırdığı, zamanla araya dünya halleri girdikçe unuttuğu bir iyilik haresiyle yeniden çevrilmiş hisseder kendini. Sanki bir nevi kendine dönmüş, içindeki öze dair bir ipucu yakalamıştır. İyiliğin kuşatıcı, kötülüğün ise arızi olduğunu hüzün bastığında daha net ayırt ederiz.
Dünya ve somut yaşam hızla aradan çekilmektedir ve hüzün bizi bu dünyanın ötelerine, oraya, gayba yollamaktadır. Kelimelerle bilmediğimiz ama içimizden sözsüz olarak bildiğimiz başka alemlere…
Sanırım insan kalabalıklar içinde de olsa tek başına taşıyor hüznü. Hüzün yalnızlık ile birleştiğinde ise insandaki ifade arzusu artıyor. İçindeki o sözsüz bilgi kendini açığa çıkarmak, kendini belli etmek, var etmek istiyor. Böylelikle notalar, harfler, boyalar, yani sanatın gereçleri giriyor devreye. İnsanın kendini ifade etmeye olan yatkınlığı içindeki hüznünü keşfetme güdüsüyle birlikte çeşitli anlamlar kazanabiliyor. Hüznü bir yüzeye (kağıda, tuvale veya bir çalgıya) yansıtarak onun sağladığı imkanlarla kendini ifade etmeye başlayabiliyor.
Özlem ve kavuşma
Adem’in dünyaya düşüşü bir ayrılış, bir veda ve tabii ki bir yalnızlık serüveni idi. Havva’yı bulmasıyla yalnızlığını giderdi bir nebze. Ama koptuğu cennete olan özlemi baki kaldı. Bizler de dünyada bu gurbet duygusunu bir evlattan diğerine naklediyoruz. Belki doğduğumuz memlekette yaşamıyor çoğumuz. Buna bir de insan olarak doğmaktan kaynaklanan, ana rahminden kopuşu ekleyin. Hem dünyaya düşerken, hem rahimden çıkarken, hem de bir yerden bir yere hicret ederken kopuyoruz yurdumuzdan. Bunlara bir de asli tabiatımıza kodlanmış gurbet duygusu eklenince, edilen her vedanın hüzün getirmesi elbette kaçınılmaz.
Ardından el salladığımız bir geminin ufuk çizgisine doğru yitip gitmesi bütünüyle hüzün uyandırır bizde. Bilinmeze, uzağa, muammaya doğru gitmektedir gemi. Vedalar da bu yüzden hüzünlüdür. Her veda, insanda bir kavuşma hayali bırakır. Ve uzaklık algımız giderek genişlemeye başlar. Tıpkı hüzün ile yalnızlık arasında olan bağın aynısını, hüzün ve veda arasında da kurmak mümkündür o halde.
Kavuşma özlemi, ister istemez bir gelecek zaman algısı da eklemiştir vedalarımıza. Kısacası hüzün ve veda yolculuklarımıza bir geniş zaman kazandırdığı gibi, maziyi, geleceği ve hayalleri iç içe ve bir bütün olarak yaşamamızı da sağlar. Cennet hem yitirilmiş olduğu için geçmiştedir, hem oraya geri dönüleceği için gelecektedir. Hem de kavuşma arzusuyla kavuşamama korkusu arasında salınıp duran bir başka zaman tahayyülünde devam etmektedir…
Vedalarımız aslında bir çeşit kendimizden kopuşu da imler bize. Çünkü her ayrılış bir başka yere varışı hedefler aslında. Bu da bir yolculuk, bir serüven, bir arayış anlamına gelir. Her birimiz kendi arayışlarımızın yolcusuyuz, vedalarımız ve kavuşma hayallerimizle. Ve her birimizin kendini bulma serüveni arayışlarla dolu.
Ama bu arayışlar yeknesak ve hep tekdüze sürmüyor. Ve yine genellikle mutlu anlardan çok mutsuz anlar ile, acılar, ayrılıklar, maruz kalınan haksızlıklar ile pişiyoruz hepimiz. Kendimize en yaklaştığımız anlar ise ansızın bize derin bir hüzün eşlik etmeye başlar.
Belki de bazen, düşünüyorum da, kendimize en yaklaştığımız anlarda hayatı ve kainatı olduğu gibi görmeye başlıyoruz. Yalın haliyle. Ve sanki hüznümüz de bundan. Derinleşmeyle gerçekleşen bir yalınlaşmadan. Belki de asıl derinleşme böylesine bir yalın algılayışla gerçekleşebiliyor ancak.
En uzun yol
Ne demektir bu? Peşin hükümlerimizden, savunduğumuz ideolojilerden, takıntı ve zaaflarımızdan ve hatta kin ve nefret duygularımızdan arındıkça ancak: Olduğu gibi bakmaya başlıyoruz eşyanın hakikatine. İnsanın yüzüne. Bir olaya. Ve tabii kendimize… Kısa bir süreliğine de olsa: Kendimiz oluyoruz.
Tam bu noktadan mucizevi bir hisse kapılıyorum ben. Sanki kendim olmam demek, Allah’ın (cc) beni görmek istediği gibi olmamla aynı şey demek oluyor. Yani O’nun benim için yazdığı ile benim kendim için dilediğim bir bakıma çakışmış oluyor. İrade ile kaderin çakışması böyle bir şey olsa gerek diyorum. Benim için yazılanı kendi irademle dilemiş ve seçmiş olmam nasıl da büyülü bir buluşma.
Hayr olan ancak böyle gerçekleşebilir sanırım. Şer gibi görünenin aslında hayr olması bir bakıma ancak böyle çok daha geniş bir boyuttan bakıldığında, ilahi niteliğine bürünebiliyor insanın nezdinde. Sanırım en uzun yol, insanın kendine doğru gidiyor. Hüzünlü vedalarla hep. Yolculuklar burada da, orada da sürüyor. Kaldırılacağımız güne dek…

/Leyla İpekçi/

Click here to view the embedded video.

Yanakları, saçları, gözleri yanmış,
Zehirli gaz bombaları
Yılan gibi sokmuş, yalamış gövdelerini
Ağızları, küçücük dilleri yanmış
Bütün Beyrut sapsarı kalmış
Sanki ağlamak imkansız
Başları
Paletlerle ezilmiş babaları,
Yahudi doğramış analarını,
Binlerce çocuk topların, betonların altında.

Beyrut’un gözyaşları şimdi,
Kudüs’ün yanıbaşında,
Müslümanlarsa uzakta,
Sanki başka,
Gelinmez bir dünyada.

Acın, bir vadi,
Zehirli çiçekler, bir ova gibi karşımda.

Gözüm baksın sadece,
Ayrıntıları,
Kıvrılıp kırılmış bilekleri,
Kemikten yakılmış etleri,
Kuma serilmiş cesetleri,
Büyük ajansların yaydığı resimleri,
Bir seyirci gibi görsün dursun,
Bir kadın gibi ağlasın..

Beyrut yengeç kıskacında,
Çoğu müslüman kafir yanında,
Yaslanmış yastıklara sonunu beklerler filmin.

Sen Filistin, hokkaları doldur kanla,
Şairler eğer ahın varken
Uzanırlarsa tomurcuklara güllere
Herbiri kanlı bir ateş gibi korku
Bir azar, bir şamar olsun.

Filistin, sen işine bak, kar toprağını,
Yoğur gazabını Yaradanın..

Bu ateş bulutu hangi kavmin üzerinde?
Çam ormanlarının salınışında,
Kuşların cıvıldayışında,
Otların serin tenlerinde.
Eğer varsan bakıp görmeye
Şeffaf perdenin az ötesini,
Bir ateş bulutu var en bildik yerde,
En emin yerde.

Ve bak, asıl ölen yaylalar, villalar, tok karınlar
Hissiz dudaklar, gayretsiz kalpler,
Asla değil kavruk çölde yatan kadavralar.

Farzet körsün, olabilir,
Elele tut,
Taş al ve at,
Kafiri bulur.

Hani ceylanların,
Hani cihat marşın?

Bir yumruk harbinden nasıl kaçtın?
En arka safta bile kalmadın,
Cengi attın, dünyaya daldın,
Tezeğe konan sinekler gibi.

Dönüyor burgaç,
Dünya üstten, yanlardan daralıyor.
Ovalardan,
Dar geçitlere sürülen sığırlar gibi,
Bir gün ister istemez,
Karşısında olacaksın kaçtıklarının.

Dua et,
O gün henüz mahşer olmasın…

* * *

Cahit Zarifoğlu (1940 – 1987)

• Ne vakte kadar testinin şekli, biçimi ile üstündeki nakışlarla oyalanıp duracaksın? Testini şeklini, nakşını bırak da içindeki suyu ara.Yani, insanların güzelliklerine, dış görünüşlerine bakma da ahlâklarına, huylarına, tabiatlarına bak.

• Ey gördüğü güzele takılıp kalan kişi!Onun sûretini görüyor, mânâsından, yâni, ahlâkının güzel mi, çirkin mi olduğundan gâfil bulunuyorsun. Eğer akıllı bir adam isen sedefteki inciyi bul .

• Dünyadaki kalp sedefleri, yâni, bedenlerimizin hepsi de can denizinin feyzi ile diridir.

• Ama her sedefte inci yoktur.Gözünü aç da her birinin gönlüne, içine bak.

• Onda ne olduğunu, bunda ne olduğunu ayırt et.Çünkü, o değersiz biçilmez inci, pek az bulunur.

• Şekle bakarsan dağ, bir la’le göre yüzlerce defa büyüktür.

• Görünüşte elin,ayağın, saçın, sakalın gözüne göre yüzlerce defa büyüktür.

• Fakat, gözünün bütün uzuvlardan daha kıymetli olduğunu sen de bilirsin.

• Gönlüne gelen tek bir düşünce yüzünden de ,yüzlerce cihan bir anda baş aşağı devrilir gider.

• Pâdişahın bedeni de ,görünüşte diğer insanların bedeni gibidir.Fakat yüzlerce asker ,onun arkasından koşar.Onun izinden yürür.

• Sonra ,o pâdişahın şekli ,görünüşü de ,bir gizli düşünce tarafından sevk ve idare edilir.

• Şu sonsuz ,sayısız halka dikkatle bak ,hepsi de bir düşünceye dalmış ,yeryüzünde sel gibi akıp gitmede .

• O düşünce ,halk nazarında önemsiz küçük bir şeydir.Fakat, sel gibi dünyayı sürükler götürür.

• Görüyorsun ki ,dünyada her hüner ,her sanat bir düşünce ile meydana gelmede ,olmadadır.

• Evlerin, köşklerin, şehirlerin, dağların, ovaların, nehirlerin;

• Balığın deniz yüzünden diri olduğu gibi;yeryüzünün ,denizin ,güneşin ,göğün düşünce ile hayat bulduğunu görüyorsun da ,

• Neden körleşiyorsun ,aptallaşıyorsun da beden sana Süleyman gibi büyük; düşünce ,karıca misali küçük görünüyor?

• Neden gözüne dağ pek büyük de ;düşünce fare biri zayıf görünüyor?Neden dağı kurt gibi görüyorsun?

• Dünya, senin gözünde büyüyor ,sana korku veriyor ;buluttan ,gök gürültüsünden ,gökten titriyor ,korkuyorsun?

• Ey eşekten de aşağı olan kişi! Taşın nasıl bir şeyden haberi yoksa senin de düşünce dünyasından haberin bile yok.Sen düşünce dünyasından eminsin ,gâfilsin.

• Çünkü sen bir şekilden, kalıptan ibâretsin;akıldan payın yok.Sen ,insan huylu değilsin ,insan şeklinde bir eşek sıpasısın.

• Bilgisizliğinden ötürü sen, gölge varlığı insan sanıyor,insan görüyorsun da ,bu yüzden sence insan ,bir oyuncak ,değersiz bir varlık oluyor.

• Düşünce ve hayâlin örtüsüz, perdesiz, kol kanat açacağı, bütün sırların meydana çıkacağı kıyâmet gününe kadar dur bekle…

• O zaman dağların yün gibi yumuşadığını, şu soğuk ve sıcak yeryüzünün yok olduğunu görürsün.

• Ezelî, ebedî hayata ve sonsuz sevgiye mâlik olan Allah’tan başka, ne gökyüzü ne yıldız, ne de başka bir varlık görürsün.

Tercüme :Şefik Can, Ötüken Yay. 334.sy.

Lâl(!)

L’ÂL KUŞLARI…

-”yarası meyveye durmuş, acısı ışımaya başlamıştı”-
H. Hesse, Sidarta

Denizi ilk kez gördü.
Efendisi gibi.
Bundan sonra anan da, baban da, kardeşin de, her şeyin de bu dediler.

Ama efendisinin yüzünde, babasından alıştığı ve denizde tekrarını bulduğu o buyurgan öfke ve ihtişamdan eser yoktu.

Bir çocuktu o. Parmaklarıyla hesapladı aralarındaki farkı, bir çocuktu o.
Efendi, baba gibi değildi demek, anladı, ve ağladı.

Efendi; yıkanması, bakılması, yedirilmesi içirilmesi gereken biriydi.
Üstelik akıl öğretilmesi, yönlendirilmesi.

Babasını özledikçe, efendisinden uzaklaştı Elmas. Efendisinden uzaklaştıkça denize yaklaştı.Denize açıldıkça yaylayı andı.
Dağlar tüttü burnunda. Temmuz çiçekleri, sararmış otların ağustos sonlarındaki kokusu. Dağdan esen rüzgâr, dağdan batan güneş, dağdan yükselen ay.

Evin arkasındaki küçücük mezarı özledi. Neredeyse kucağına doğan Mehmet Ali’nin öksürmekten tıkanıp da mosmor kesildiği geceyi hatırladı sık sık. Kollarında öldüğünde Mehmet Ali, küçücük bir bebek, annesinden çok üzülmüş gibi gelmişti Elmas’a.

Andıkça ağladı.
Kendisine de ağladı.
Derin bir nefes alamadı.

Limanın yakınındaydı evi.
Denizi tanıdı.
Denizi öğrendi.
Üzerine yağmur yağarken, fırtınadan önce ve fırtınadan sonra ne renk olduğunu bildi.

En çok da fırtınadan sonraki halini beğendi. Göz alabildiğince, tıpkı bizim ovalara benziyor dedi bir akşam yatakta. Efendisi hı-hı dedi, arkasını dönüverdi.

Her gün aynı yatakları düzeltti Elmas. Bir evim var ya dedi, daha ne olsun?
Karışanım görüşenim yok.
Daha ne olsun?

Her gün aynı kıvrımlarına dikkat ederek aynı yatakları düzeltti. Kırıklarını ezberlediği aynı kara taşlıkları yıkadı. Aynı merdivenleri sildi. Aynı odaları süpürdü. Aynı tel dolapları düzeltti. Aynı hamurlardan aynı tatlıları açtı.

Bir yerin boş kaldığını anladı, nedenini bilemedi.
Nasılını bilemedi.
Ama bildi ki yatak düzeltmek, çiçeğe su vermek, yastık işlemekle dolmuyor.
Kendi içinde kapalı kaldıkça denize açıldı.
Bir damla çocuk dedi, o ne bilsin.
İçi sızladı.
Daha bir beyazlattı efendisinin gömleklerini sodalı sabunlu kaynar sularla.
Daha bir özenle ütüledi pantolonlarını kömürlü ütülerle.
Daha bir hınçla koyuldu el işi gömlekler dikmeye ona, yedi numara gaz lâmbasının isli sarı ışığında.
İçini bunlarla doldurmaya çalıştı.

Parmağına iğneyi batırdı bir sabah.

Bir damla kan beyaz model kâğıdının üzerine damladı. Katladı kâğıdı ikiye, bastırdı. Sonra açtı, baktı. Çocukken daha, mor mürekkebin damlalarıyla leke falına baktıklarını hatırladı. Yedi başlı ejderi, kocaman kanatları olan gece kelebeğini, başı ve ayakları ters cüceyi hatırladı.

Ne korkardık diye güldü.
Sonra yine küçük kardeşini hatırladı.
Mosmor kesilmiş yüzünü, küçücük mezarı hatırladı.
Ne ağlardık dedi.
Yine ağladı.
Yatakları düzeltmeye koyuldu. Yerleri parlattı günde üç kez, beş kez.
Mahalledeki ayağı terlikli, uzun basma etekli kadınların arasında adı “bir temizdir, bir temizdir”e çıktı.
Bu da yetmedi, içinde bir boşluk bir boşluk.
Bir nefes alıp da doyamadı.
Kimselere söylemedi.

Sonra bir gün onu gördü ilk kez, yolda önüne çıkmıştı. Öyle umarsız öyle heybetli.
Evin yanındaki inşaatta duvar ustasıydı.
Kocaman bıyıkları vardı. Elleri bir arslanın pençelerini andırıyordu. Boyluydu. Tıpkı babası gibi, hem buyurgan hem sevecen bakışlarla insanın içine içine bakıyordu.
Ayakları dolaştı Elmas’ın. Yolunu şaşırdı, gideceği yeri unuttu. Gerisin geri eve döndü.
Oturup kaldı divan örtülerinin bozulmasına aldırmadan.
Kendisine ne olduğunu anlamadı bir türlü.
Bir kuş yüreğinin ucuna konmuştu.
Kovalamaya çalıştı.
Gitmiyordu.

Kovalamaya çalıştıkça kuş daha çok gitmiyordu.
Duvar ustası daha çok yoluna çıkıyor, daha çok içine içine bakıyordu. Daha da çok babasına ve denize benziyordu.
Denize sığındı Elmas.
Beni koru, beni gözet dedi ona.
Efendisine baktı gizlice.
Tüysüz yüzüne. İnce bir kelebeğe benzeyen ellerine.
Yarı baygın gözlerine.
Ve soluk, sarı tenine.
Yedirdi, içirdi içindeki kuştan söz etmeden.
Yıkadı, giydirdi eskisi gibi.
Eskisinden farklı ne vardı ki?

Eskisinden farklı şu vardı:
Babamın evine dönerim diyordu. O da gelir ardımdan kuşkusuz.
Böyle her gün yoluma çıktığına bakılırsa. Gönlü vardır bende zahir.
Hem bu bakışlar kimi suçlu kılar ki?
Ama artık eskisi gibi olamaz, o bir parça çocuk. Bana efendi olamaz.
Efendi olmak neydi? Düşündü. Ne olduğunu bilemedi.
Ama böyle olmadığını bildi. Boşluğu gördü de nasıl dolacağını bilemedi.
Ama bildi ki duvar ustası içindeki boşluğu dolduracaktır.
Ama benimle konuşsa dedi.

Kapının pirinç tokmağı ses verdi bir gün.
Tak..tak..tak…
İçi tümden ayağa kalktı Elmas’ın. Kenarı iğne oyalı yavru ağzı yaşmağı attı başına. Lâ’l küpeler kuş biçiminde salınmakta, koşuverdi kapıya. Karşısında duvar ustası.
Su istiyordu.
Sevap değil miydi?
Sesi ne kadar güzeldi.
Tıpkı babasınınki gibi. Güçlü bir sığınak.
Ama fazla konuşmuyordu.
Elmas içinden, ah benimle bir konuşsa diye geçirdi.
Eskisi gibi değildi.

Eskisi gibi değildi.
Duvar ustasının kendisiyle bambaşka şeyler konuşmasının hayalini kurarken eskisi gibi değildi.
Midesi bulandı günlerce. Başına çatkılar çattı. Yataktan çıkamadı. Canı yeşil erik istedi kış ortasında, çaydan, sudan iğrendi.
Şerbetler içti. İçer içmez pişman oldu.
Gün gelip de geçince anladı ki içinde şimdi bambaşka bir kuş yaşamaktadır ve bu öbürüne hiç benzememektedir.

Başının üzerinde gök yüzü döndü, ayağının altında yer kaydı. İçinde yaşayan kuş, kendisi olmaktan çok efendisine benziyordu, efendisiydi düpedüz. Onu, o kadar çok alışmaya çalıştığı halde alışamadığı bu yaşama bağlayacak olan. O kadar çok kurtulmaya karar verdiği halde buna teşebbüs etmeye fırsat bırakmayacak olan.

Kendisini bu çocuk-adama bağlayan bu incecik bağın ne güçte olup olmadığını kestirmeye çalıştı.
Haykırarak ağladı. İçindeki kuş şakımadı, içi ışıldamadı, içi ısınmadı.
Derin bir nefes alıp da doyamadı.
Bundan sonrasını getirdi gözünün önüne.
Hep karanlık gördü. Çıldırırım diye korktu, çıldırsam daha iyi diye sevindi.
Divanlardan atladı. Ağır yükler taşıdı. Acı mı acı kininleri yuttu üçer beşer.
Hiçbir şey değişmedi.
Her şey eskisi gibiydi.

Bir gün, gözü duvardaki halının su içen geyiklerinde, yatarken cam tıkladı. Gelen Cevriye’ydi. Anlat halin nedir diyordu. Her derdin çaresi var deli misin diyordu.
Anlattı.
Ama hepsini anlatmadı.
Duvar ustasını anlatmadan anlattı. Yani yarım kaldı bu anlatı.
Ama Cevriye’ye bu kadarı yetti, kolayı var dedi.
Yarınki gün gel bana dedi, ben bu akşamdan haber salayım, gidelim Zarife hanıma dedi, o halleder dedi.

Ertesi gün Elmas giyindi. Deri iskarpinlerini zor geçirdi şişmiş ayaklarına. Adımları bir ileri iki geri götürdü onu.
Aklına Mehmet Ali’nin mosmor yüzü geldi.
Aklına küçücük mezar geldi.
Aklına efendisinin incecik sesi geldi.
Yüreğinin ucundaki kuşu düşündü. Duvar ustasını düşündü. Onun sıcak ve buyurgan sesini hatırladı.
Ayakları onu bir ileri ama iki geri götürdü yine de.
Bu da ne oluyor diye geçirdi içinden? İşte kurtulacaksın.
Zarife kadını düşündü. Parmağının ucundaki kan büyüdü kâğıdın üzerinde. Mürekkep lekesindeki ejderler, ters ayaklı cüceler geldi aklına. Zarife kadının hoyrat ellerini düşündü.
Efendisine lânetler savurdu. Duvar ustasına lânetler savurdu. Kendisine ve hayatına lânetler savurdu.
Ölsem dedi.
Cevriye’nin kapısı önünden geçti, hiç durmadı, iki sokak daha öteye gitti. Kuytu bir evin kapısını çaldı. Falcı kadın evde mi dedi, kapıyı açan saçları taranmamış küçük kıza.

Falcı kadın hiç bir şeyi kendiliğinden bilemedi. Ona, öğrenmek istediği her şeyi gönüllü verdi Elmas. Efendisini anlattı. Duvar ustasını anlattı, önünü kestiğini ama kendisine hiç bir şey vaadetmediğini. Yüreğinde yer tutan ve kovalayamadığı kuşu anlattı.

Sonra içinde yaşamaya başlayan bu yeni şeyi anlattı, kurtulamadığı. Zarife kadını anlattı, korktuğu, ama canı yanacak diye değil, başka türlü korktuğu.

Falcı kadın bütün bunları kendiliğinden hiç bilemedi. Elmas anlattıkça, o, bilmiş gibi yaptı. Güldürücü bir oyun oldu.

Sonunda kadın Elmas’a döndü ve ona dokunma dedi, yani içindeki canlıya dokunma dedi. Bırak o yaşasın. Ve kendini, seni kanatlarıyla saracak kadar çok himaye edecek olana sakla.

Bitince, Elmas, küpelerinden birini sıkıştırdı kadının avcuna.
Al dedi lâ’l kuşlarımdan birini, sana verecek başka bir şeyim yok benim.
Falcı kadının evinden çıkıp da kendi sokağına dönerken, kendini kanatlarıyla himaye edecek olanın hangisi olduğunu anlayamadı bir türlü.
Ama içindeki kuşun şakıdığını duydu, ışıldadığını.
Sırtından dağlar kalktı.
Derin bir nefes aldı.

Oğlunu, bütün annelerle aynı acıları paylaşarak dünyaya getirdikten sonra çok sevdi.
Onu ölecek kadar çok sevdi.
Kendini himaye edecek olan kanatlar kimdedir anladı.

Oğlunu bütün anneler gibi, ama onlardan farklı olarak hep eziklikle, hep utançla, hep cinnetle sevdi. “Ya” diye başlayan cümleler geçirdi içinden, sonunu getiremeden bile kanı damarlarından çekildi.

Onu severken, hiç, annen sana kurban olsun demedi, korkarak onu kendisine bağışlayandan. Ona, annen seni yaratana kurban olsun dedi hep.
Sen bana bağışsın dedi.
Sen bana bahşişsin dedi, içi titredi.

Bahar geçip, yaz da geçip, kış geldi. Bir daha kış geldi.
Cevriye oturmaya çağırdı, bütün kadınlar sıcak odada toplandılar.
Çay içerken söz döndü dolaştı, olur ya, duvar ustasına geldi.

Kadınlardan biri, ne çapkındı o dedi, ah ben bilmez miyim? Diğeri, su istemek için dedi, ne çok çalardı kapımı. Bir diğeri, yoluma çıkardı hep dedi, insanın yüzüne dik dik bakardı. Dua etsin, rezalet çıkmasından korkardık da, insanın efendisini belâdan sakınması lâzım.

Elmas hiçbir şey demedi.
Benim de yoluma çıkardı, içime içime bakardı, yüreğimin bir köşesine bir kuş bırakırdı demedi.
Derin bir nefes alamazdım demedi.

Sonra söz yine döndü dolaştı. Sessizlik oldu.
Kadınlardan biri durup dururken, arka sokaktaki falcı kadın ölmüş dedi.
Öbürü, vallahi dedi yatacak yeri yoktur, adı üstünde fal, bakan da baktıran da.
Elmas duyulur bir sesle söyledi: Allah bilir, nerden bileceksin?
Kadın yineledi, öyledir öyledir, fal bu.
Elmas tahta ata baktı, oğlunun çekelediği. Oğluna baktı.
Duyulmaz bir sesle ekledi, belki tek sevabı bütün günahlarına bedel büyümüştür dedi.
Yine derin bir nefes alamıyorum demedi.

(Dergâh Dergisi / Sayı: 78)

/Nazan Bekiroğlu/

Leyla ile Mecnun

Leyla ile Mecnun olmak kolay, sıkıysa biraraya gelip, beraber yaşasınlar da devamında da Leyla ile Mecnun olabilsinler.
…
Ferhat ile Şirin, Tahir ile Zühre, Leyla ile Mecnun, Aslı ile Kerem kavuşabilselerdi aşkları bu kadar ünlü, isimleri böyle herkesin ağzında olmayacaktı. Eğer Leyla’yı Mecnun’a verseydi babası, evlenip çoluk çocuk sahibi olacaklardı ve kimse onların büyük aşkından söz etmeyececkti. Ama bir de şöyle bir tarafı var. Eğer kavuşmuş olsalardı, bu onların aşkını daha önemsiz, daha küçük ya da daha yüzeysel mi yapacaktı? Aşkın var olması için hep engeller mi olması gerekiyor, kavuşmamak mı gerekiyor? Kavuşmuş aşıklar yok mu bu dünyada? Kavuşanların aşkı o kadar büyük değil. Niye? Aradaki az ya da çok engelleri aştılar ve birbirlerine kavuştular diye…

Yok öyle yağma! Kim ölçebilir başkasının aşkını, neyi ne kadar hissettiğini? Bunun gramı, karatı mı var? Aşkmetre diye birşey icat edildi de bizim haberimiz mi yok? Belki aşk olayında en yüksek diye ölçülegelenlerden Mecnun o kadar da sevmiyordu Leyla denen kızı. Okulda görüyordu, hoşalnıyordu belki, sonra almak istedi olmadı, ısrar etti olmadı, çöllere düştü. Yine olmadı. Belki sırf inat etti, vazgeçmeyi yediremedi kendine o kadar ısrardan sonra. Belki kafasında takıntıya dönüştü Leyla, obsesif oldu adam. Belki kavuşsalardı 3 gün sonra hevesi geçecekti, kabiledeki diğer kızlar ona daha çekici gelmeye başlayacaktı. Hiç kavuşamayan aşıkların çok önemli bir avantajı var; o da aşklarının hep temiz, hep sıfır kalması, ve aşklarının tartışmaların yeşeremediği o başlangıç safhasında kilitlenip kalması. Bir de bu durumdan dolayı suçlayabilecekleri bir anne baba ya da kendileri dışında başka ortak bir düşmanları vardır. Sürdürülmesi en kolay ilişki budur. Bu platonik ilişkilerin uzun sürmesini sebeplerinden biridir. Çünkü bu ilişkiler de hiç bir zaman fikir ayrılıkları ve tartışmaların olduğu evreye geçmez. Ama asıl mesele, kavuştuktan sonra aşkı sürdürebilmektir. Farzet, kavuştun, briliktesin. Artık biraraya gelmek gibi sizi hep birleştiren ortak ve ulvi bir amacınız yok. Artık gündelik hayat var. Ve gündelik hayatta hemen herşey üzerine fikir ayrılıkları yaşayabilir ve zamanla birbirinizden uzaklaşabilirsiniz. O sizin çoraplarınızı ortalıkta bırakmanıza siz de onun tüm evi sarmaşık gibi saran uzun saç tellerine sinir olursunuz.

Yani demem o ki; Leyla ile Mecnun olmak kolay, sıkıysa biraraya gelip, beraber yaşasınlar da devamında da Leyla ile Mecnun olabilsinler.

/Aşkolog - Friedrich/

Ney olup ağlamaktır en güzel duamız…
Dinle neyden ki hikâye etmede, Hep ayrılıktan şikâyet etmede Mevlâna’nın mesel dünyasında, ney insanı temsil eder. İnsan da, tıpkı ney gibi, içinde nefes saklamaktadır.

İnsanın her sözü, bir özleyişin ve bir ayrılığın ifadesidir. İnsanın iç çekişleri, aslından ayrı olmanın hüznünü, yuvadan uzak olmanın sancısını yansıtır. Kamışlıktan kopardıklarından beri beni, Feryadım ağlatır her kadını ve erkeği. Kamışlık neyin anayurdu ve evidir. İnsan da tıpkı ney gibi cennetten, yani yuvasından ayrılmıştır. Kalbinin ebedî muhabbetle doyduğu…

Kamışlık neyin anayurdu ve evidir. İnsan da tıpkı ney gibi cennetten, yani yuvasından ayrılmıştır. Kalbinin ebedî muhabbetle doyduğu cennetten dünya gurbetine sürülmüştür. İnsan kalbi, tıpkı ney gibi, fena ve zevalin, ayrılık ve yokluğun yaşandığı bu dünyada, inceden inceye feryad etmektedir.

İnsan ruhu olması gereken yerde değildir; geçmişe ait hüzünler ve geleceğe ait kaygılar, aslında hep bu uzaklığın sözsüz ve sessiz ağlayışından ibarettir.

/Senai Demirci/

Ellerinden tanıdım seni
Yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.
Bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu
-Anılardan anılara ince çizikler…-
Yüzün bir türkü sonrasının
Kederli dalgınlığında;
Güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum
Ağıt gibi bir alay dudak uçlarında
Gücenik duruşundan tanıdım seni.

Seni kendimden tanıdım çocuk;
Yüreği sürekli çiğnenen bir yol
Gövdesi acılardan acılara köprü…
Biraz öfke, biraz umut, çokça onur
Olan kendimden.
Eğildim öptüm yıkık alnından
Uzaktın, kıyamadım sessizliğine
Biraz daha dedim içimden, biraz daha;
Gün olur, onuru güzel çocuk
Acı da yakışır insanın yüreğine.

Şükrü Erbaş

Click here to view the embedded video.