Bitmiş Bir Aşk’a Yazılan Son Mektup…[6]
Nasıl da zormuş ardına bakamadan meçhule yürümek..ya da için için utanmak yaşanamamışlık için… vicdansız suçlayışlar nasıl da acıtırmış canı! öyle ya! vedalar hep bizim içindi,UNUTMUŞUM…ve bütün ayrılık şarkıları…
…
Gittiğim her yere bir parça taşıdım senden,yap-boz gibiydiler..her parça resmin farklı köşelerindendi.. bir türlü tamamlanmıyordu! nerelerde aradım bilsen kalan parçaları? bazen bir yakamozda… gün batımında… ve sessizliğimde çoğu zaman…en imkansız zamanlarımda buldum en büyük parçaları…ağlarken,isyan ederken… şaka mıydı bu? hep kızdım aslında şu kadersiz kaderime ama lanet etmedm. çünkü biryerlerde çıkacaktın karşıma… yarım kalan bu yap-bozu sen tamamlayacaktın.. bir türlü olmadı! planlar mı bozulmuştu? birşeyler ters gidiyordu; NERDEYDİN!!! sen ki en kurak anımda kurtarandın beni..yağmur olup akmalıydın yine bedenime……
….
yağmıyordun;yoktun! yine gam çalmıştı kapımı.. bu kez kızmıyodum; lanet ediyordum
"sensizliğe" tamam dediğimde boğaz köprüsünden yakamoza bıraktım yap-bozumu ve yüreğimi, cesaretimi!!!!
Bitmiş Bir Aşk’a Yazılan Son Mektup…[5]
Gözlerim hasretinde,yüreğim boşluklarda sesini arıyor!
yankılansa sesin odama ve gözlerin geceme yıldız misali düşse yeter bana! başka birşey istemiyorum.. bir tek gülüşün tüm acılarıma iyi gelecek biliyorum..
boş duvarlara ismini söylüyorum ve seni yıldızlara soruyorum "acaba neler yaptı bugün…" diye.. gözlerine yanıyorum.. hasretin volkan olmuş her köşe başında patlıyor
sensiz düşüncelere dalsam her fikrim kör kurşunlara isabet ediyor.. gözlerinden mahrum gecelerim katrana boyanıyor…
Bitmiş Bir Aşk’a Yazılan Son Mektup…[4]
Bizi Kendilerine Hep Yabancı, Hep Aykırı Gördüler
Kapım önce açılıyor, sonra kapanıyor…Merdivenlerden inişini, ayakseslerini duyuyorum. Yüreğindeki sıkıntıyı, o ürkek yorgunluğunu, birazdan kentin o karanlık akıntısına bırakacağın ruhunun telaşlı sancısını duyuyorum buradan. Bizi gözeten o büyü hızla eksiliyor hayatımızdan. Artık aşkımız bizi korumuyor, sevgili, biliyorsun. Eksik, kaçak, korkak yaşıyoruz kimbilir ne zamandır, birbirimizden gizlice…
Aşklar sahiplerine, onların yazgılarına, öykülerine benzer sevgili. Bizim de aşkımız ürkek, yaralanmış çocukluğumuz gibiydi: Hoyratlıklardan, kabalıklardan,duygusuz dalgınlıklardan sonsuz alınganlıklara kapılıp hep arka odalara çekilen…
Bu hayat, bize nasıl acımasız ve hoyrat davrandıysa biz de kendimize ve aşkımıza öyle davrandık sevgili. Birbirimize yaptıklarımızı nasılsa bir gün unuturuz, unutulur sandık. Zamanın bağışlayıcı olduğunu ve her şeyi yoluna koyacağına inandık. Ne çok yanılmışız! Meğer zaman aşkların en acımasız tanığıymış. Ömür gibi, insanın aşkına gösterdiği hoyratlığı da sınırlıymış.
Meğer o aşk, hayatımızın tek kristaliymiş sevgili. Şimdi seslerimizi örten tesellisiz hüzünlerden, sıkıntılı kaygılardan, bizi zehirleyen kuşkularımızdan anlıyoruz bunu, gidişin bir vedaysa, ve artık hazırsak o büyük ayrılığa; yeni bir hayat kurana dek, eminim yine de birbirimizden, üzerine acılarımızın gölgesi vuran tarihimizden, paylaştığımız o kutsal sırdan güç alacağız.
Biliyorum, şimdi benden çok uzakta, bir başka şehirde de olsan, sen de benim gibi çaresiz bir fahişeyi sürükleyerek götüren polislere öfkeyle karşı koyacaksın. Yaşlı, düşkün insanlarla, kimsesiz çocuklarla paylaşacaksın elindeki avucundaki son parayı…
Kürtleri, azınlıkları, kadınları, eşcinselleri aşağılamak isteyenlere sen de benim gibi karşı koyacak, belki de öfkelenip onların bulunduğu yeri lanetli bir protestoyla terkedeceksin. Biliyorum, sen de benim gibi, insanların savaşlardan uzak ,barış içinde yaşamalarını sağlamak için ne kadar hayalci ve ne kadar sonucu umutsuz da olsa bir takım etkinliklere katılacak, çocuksu ve en çok da hüzünlü dernek binalarında, ne yapmalı, nasıl yapmalı diye kendini hırpalayacaksın.
Sen de benim gibi hep o saatlerde, göğsüne bastırdığın bir kitapla unutulmuş bir tren istasyonuna, ya da terkedilmiş bir kıyı kahvesine gidip, insanların birbirlerine bu denli duyarsız ve aşklarına karşı bu denli hoyrat olmalarının sebebini ıstıraplarını yitirdiklerine bağlayacaksın. Sımsıcak, kor gibi olan ve hayata çırılçıplak dokunmalarını sağlayacak olan ıstıraplarını…
Biliyorum, birisinden çok etkilensen, o insan seni yaralı çocukluğu, yazgısı ve öyküsüyle içini acıtsa, bu acının o coşkulu hüznünü daha da derinden hissedebilmek için bir süre sonra sen de benim gibi içinden “o şimdi gitse ve ben onu özlesem” diyeceksin
Birisi sana, kimi insanlar neden intihar eder diye sorduğunda,eminim senin de hemen aklına ikimizin de günlerce unutamadığı o film gelecek hemen: Hani sevdiği adama duyduğu o yoğun, o tutkulu aşkın bir gün biteceğinden korkup, böyle bir şeyi yaşamamak için, kendini sulara atan kadını ve sevdiği adamı anlatan o şiir ve keder yüklü film….
Biliyorum, çok uzaklarda da olsan, tıpkı benim seni düşündüğüm gibi sen de beni düşüneceksin. Korkularımı, sancılarımı, o yarım kalan arzularımı, yenilgilerimi… Bu zorba, bu adaletsiz sistemde ayakta kalabilmek, iyi, kötü işimi sürdürebilmek, karnımı doyurabilmek için katlandıklarımı, susup içime attıklarımı…
Gidişin bir vedaysa, artık hazırsak o büyük ayrılığa ve bizi birbirimize bağlayan, ama yine de altında kaldığımız anılardan yorulmuş olsak da, yine de geriye bir tek şey kalacak sevgili, bir tek o garip, o tuhaf sır: Bu ülkedeki insanların çoğunluğu, ikimizi de kendilerinden saymadılar. Ne yapsak, ne etsek bizi hep yabancı ve aykırı gördüler. İşte sana bu yüzden azınlık ve aykırı bir duyguyla yeniden ve hep tekrar tekrar aşık olmak isterdim…
Bitmiş Bir Aşk’a Yazılan Son Mektup…[3]
Sevmiştim
Hem’de çok sevmiştim seni
Atan kalpimin seslerinde
Çektiğim nefesimin sıcaklığında
Sana baktığım gözlerimin ışıltısında, sevmiştim
Canım,birtanem vazgeçilmezimsin demiştim
Küstüğümüzde
Hiç olmadık nedenlerden,birbirimize kırıldığımızda
Gözlerimden akan, sana olan sonsuz sevgimle
Çektiğim nefes’te
Duyduğum sesler’de
Yine’de sen benim tek sevdigimsin demiştim..
Bu kadar büyük sevgimi olur
Dağlar bile dayanamazdı,ağladı
Öten bülbüller,her sabah senin adını şakır’dı
Sen’de dem tutmuş sevgime
Ne oldu neler oldu’da
Sevgim sen’de kırıldı,tüm hayatım mahvoldu
Acılarmı artık benim hayatımı sardı
Bir türlü kendimi sen’de tamir edemiyorum
Düşündükçe gönlümde kahrolup,gidiyorum
Acıları ise
Sana olan sevgimde tanıdıkça
Nefretle,nifakla buluşturdun,tanıştırdın beni..
Güzelsin,sen tek’sin dediysem
Şımarman,kendini bir şey sanman’mı gerekiyordu
Uydun yaptın beni
Utanmadan yıllarca kendine
Döndükçe etrafında
Zevk aldın,dağıttın kendini, şuursuz hareketlerinde
Ve sonunda öfke kusturdun, bana
Şaşkın şaşkın sana bakan gözlerimde..
Sen….bana göre değilsin
Açmamış güllerde koksan’da
Bir çiğ olup yüreğime damlasan’da
Sen….bana göre değilsin
Gönlümde yıllarca sakladığım resmini
Defalarca his ve duygularımda sevdim,okşadım
İstemiyerek seni yırttım,parçaladım,kırıştırdım attım
Yine’de dayanamadım
Çünkü seni çok ama çok seviyordum
Sevgimde bir hamur gibi seni yogurdum
Sonra tekrar birer birer kendime ekledim
Ve seni gönlüme yapıştırıp
Gerçek fotoğrafını çektim
Ama ne yazık’ki
Senin…. bana yalan olan sevgini gördüm
İşte o an
Düşüncelerimi avuçlarıma aldım
Ağladım,tüm bedenimden
Bir kor ateş gibi yaktı,kavurdu gönlümü, yalan olan sevgim..
Sen bana göre değilsin
Bundan kesin olarak eminim artık
Keşke sana inanabilseydim,güvenebilseydim
Sevginin ne olduğunu sana öğretebilseydim
Bu kelimeleri sana asla yazmamış olsaydım
Hep güzelim,birtanem diyebilseydim
Ne olurdu ne olurdu
Artık sen benim bir tanemsin diyemediğim..
Kendini zorlamana
Ben’den saklamana gerek yok artık
Küçüldükçe küçüldü sevgin önümde
Kum taneleri gibi yok olup gidiyorsun gönlümden
Sen….yalanları,dolanları seviyorsun
Onlarla mutlu olup,kendini buluyorsun
Söyle ne olur söyle, çekinme
Sen….beni nasıl sevebilirsinki
Yalanlar,dolanlar dolaştıkça gönlünde..
Kelimelere sözlere hiç gerek yok artık
Sen…..bana göre değilsin
Bana yalan sevginin ne olduğunu öğrettin
İnan…..kendim’den değil
Sen’den….senin yalan sevginden utandım
Ve sana ait olan sevgi pedalını çevirirken
Dişlileri arasında
Senin ezilerek yok oluşunu,üzülerek seyrediyorum..
Gözlerim senin gerçek kimliğinle tanıştı
Duygularım parçalandı
Hislerim ise senin görüntünden yara aldı
Biliyormusun..?
Sen…bana sevgi yerine, artık nefreti öğretiyorsun
Sen,sen….sen bana göre değilsin
Yıldız’sız yökyüzünün, karanlıklarda kalması gibi
Güneş’siz toprakların,ağlaması gibi
Bir yudum su’ya muhtaç
Çöl görüntüsüne bürünmüş
Sen’de saramış ben’liğinle
Hislerin virgül
Duyguların nokta
Arzuların ise
Bir yelkovana binmiş akrep gibi
Daralan çemberinde,seni sıktıkça
Bu defa
Sen……… kendini zehirleyip
Yalanlar,dolanlar adına bu dünyadan gideceksin…
Bitmiş Bir Aşk’a Yazılan Son Mektup…[2]
……..Bazen hüzünse yaşamak…….gölgemin ve hüznün düştüğü yerdeyim…
Dilimi,darağacında kurşuna dizdiğim cümlelerim sensin…
Sustum ve sustuğum bütün kelimelerimi sana kustum…
……Boynu bükük paragraflar dizdim kağıtlara satır satır seni kanadım…
Yetim kalmış mısralar karaladım..
Ben artık hazin kalmış şarkıların güftesindeyim…
İdam mahkumu ettim yüreğimi;
Kırık bir aşkın Son Demindeyim…
